Beveiligd: So well!

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Advertenties

Going Home

I am sitting alone in a coffee bar in Mumbai. Again I feel the urge to write. Ending like we began, some 6 months ago in Nepal…Mumbai was supposed to be a footnote in this journey. It became a chapter. A small and spicy unexpected closing chapter. 

On the visa I got recently in Sri Lanka there were some small letters saying ‘registration required on arrival in India’. I partly didn’t really understand, partly didn’t really want to see it, and eventually didn’t do it. 

Now at the airport they made an issue out of it. A big issue! I cannot board my plane!!

I need some paper of some office somewhere in Mumbai…

Great!

I am escorted out of the airport (allright I was a little upset but no need to exagerate either, guys!) and there I am again, in the night, incredulous of what had just happened and not having a clue on what to do next.

Breathe, breathe deeply! One step at a time. 

I just need a room now. 

And this paper and the stamp and how much is all this gonna cost and will the lost son be home for Easter and…

Later man, later. Relax! It will be allright! Everything is gonna turn out just fine!!

Eventually some nice indian man finds me, finds a ride to a hotel (and comes along), helps me locate the right bureau in Mumbai and organizes a taxi there the next day at 8:00.

Wow! I gratefully (but not gratefully enough, I realize afterwards) accept this unexpected help and at 8:00 a friendly cross-eyed looking driver opens for me his taxi doors. 

I slowly start realizing all this is just another adventure, gain some trust out of this realization and start enjoying the whole thing. 

Ok, let’s do this! 

I know Leonard Cohen spent time in Mumbai, and recently I am continuously listening to his album ‘Old Ideas’ so sitting in the taxi I google ‘Leonard Cohen Mumbai’.

It appears he came to Mumbai in 1997 to meet the enlightened Ramesh Balsekar, ended up spending a month with him instead of the supposed 3 or 4 days and since then regularly came back to see him. With time, his insight and understanding deepened. “… In 2012 he wrote a song ‘Going Home’ that beautifully captures the essence of his deepened recognition of himself relative to ‘God’ and his own place in life”. 

These last few weeks I spent in India (also at a guru’s feet), this was thé song I played and sang so often. The story touches me. I feel somehow the hidden, magical perfection behind me having to stay here longer than planned…

The driver gets me safely through Mumbai (which also can be considered a magical happening) and drops me off in front of the infamous FRRO Office. 

I take a number and get a seat next to an Irish guy who is holding an impressive file of documents. We start a conversation which makes it clear he’s here for the same reason I am… The same small letters on his visa. 

Holy sh^t! All this paperwork! I’m gonna be here for another week at least!!

Breathe, breathe…

Well, to make a long story short (don’t wanna bore you with administration), after hardly 2,5 hours of waiting I get a small print saying ‘Registration not required for tourist visa’. 

Yes!!

(Maybe the Irish guy had a working visa)

I ask the FRRO people for a little stamp or a signature on my dry print-out, (to make it look more ‘real’) but this I am refused. 

This will have to do to get me clearance through immigration, ánd to convince Brussels Airlines to pay me a new ticket Home. 

The initial feeling of victory doesn’t last long. What if I have to pay for the ticket and when will I have a flight and what if they refuse me again with this hardly impressive document and….

Hahaha never in peace this monkey mind. 

I can only do what I have to do, so I call Brussels Airlines a number of times, eventually mail them photo’s of the visa and frro paper and now…

Well, now i am waiting for them to make a decision, so I might as well enjoy Mumbai a bit more. 

I decide to visit an art gallery. I have something BIG in mind, genre Le Louvre. I am after all in Mumbai, bigger than Paris. Yeah, let’s go visit something great!

I find online what appears to be an innovative art gallery, and locate it after two pretty exhausting hours of metro, train and walking in a hot, very polluted, extremely noisy and overcrowded Mumbai. 

The very innovative Volte Gallery appears to be not bigger than one, middle sized room, which harbours not less than 4 (!!!) pieces of art, made by a guy called Parul Thacker. I wipe the sweat off off my forehead and the rest of my body, do my best to appreciate the work, and 15 minutes later walk back to the train station…

Oeps…

I urgently need some consolation and decide to soften the disappointment with a little bit of music. I put in my earphones and after having listened 30 seconds to Going Home, I receive a phonecall. Brussels Airlines. When would you like to go home, sir? They acknowledge the situation and offer me a flight…

I knew this would happen. I had forced myself to trust and not indulge in negative thoughts. On the contrary to the museum visit, this feels like a victory:-)

.
Going Home without my sorrow

Going home sometime tomorrow

Going Home to where it’s better than before.

Going Home

Ik zit alleen in een koffiebar in Mumbai. En voel weer de drang om te schrijven. Eindigen zoals we begonnen. 
Mumbai moest een laatste voetnoot worden in de reis maar werd een hoofdstukje. A small unexpected closing chapter.

Op mijn recentelijk  in Sri Lanka verkregen visum stond in kleine lettertjes dat ‘registration nodig was bij binnenkomst in India!? Ondergetekende liet het na en nu doet men daar op de luchthaven toch wel moeilijk over zeker. Heel moeilijk! Ik mag begot niet op de vlieger!

Eén of ander papier is nodig van één of ander office ergens in Mumbai. 

Great!

Men escorteert mij buiten de luchthaven (ok ok, ik deed een beetje moeilijk maar overdrijven hoeft nu ook weer niet!) en daar sta ik weer, te koekeloeren. Diep in de nacht, ongelovig over wat me overkomt en onwetend over zelfs maar de eerstvolgende stap… Breathe, breathe deeply! Wat is stap 1?

Een hotel!

En dat papier en die stempel, en dat nieuwe ticket en hoeveel gaat dat allemaal kosten en gaat de verloren zoon wel thuis zijn tegen pasen en…? 

Later, man, later. Relax! Komt goed…

Iemand behulpzaam vindt mij, vindt een rit tot aan het hotel (en rijdt zelf mee), helpt me het juiste bureau te localiseren in Mumbai, en organiseert een taxi morgenvroeg om acht uur, d.i. binnenkort. Wow! Ik aanvaard dankbaar (maar niet dankbaar genoeg bedenk ik achteraf) deze onverwachte hulp, berust langzaamaan in mijn lot en om 8u doet de vriendelijke, maar niet glimlachende en scheelkijkende taxichauffeur voor mij het portier open. 

Let’s do this!!

Genietend van Crazy Mumbai google ik even ’t een en ’t ander en stumble upon een artikel over Leonard Cohen. Die kwam in 1997 naar Mumbai om verlichte geest Ramesh Balsekar te ontmoeten, spendeerde er een maand ipv de geplande drie of vier dagen en kwam sindsdien regelmatig terug. Zijn inzicht in life verdiepte en later schreef hij hierover ‘Going Home’, een nummer dat ik onophoudelijk zing en afspeel deze laatste weken. Ik spendeerde de voorbije maanden ook aan de voeten van een verlichte vrouw en ben nu ook in Mumbai:) Ik zie de overeenkomsten (die wereldsong komt nog wel, I promise!), het verhaal raakt me en ik voel something magic in de lucht hangen. Iets als ‘whatever happens, I am just enjoying this adventure…’

De chauffeur rijdt vlekkeloos door wat ooit Bombay heette en zet me af voor de deur van het FRRO Office. Ik neem mijn wachtplaats in en zit naast wat blijkt een Ier te zijn die een indrukwekkend dossier vastklemt. We beginnen een kleine conversatie waaruit blijkt dat hij hier voor dezelfde reden zit als ik; dezelfde kleine lettertjes op zijn visum. 

Holy sh*t! Al dat papierwerk! Breathe, breathe… 

Om een lang verhaal kort te maken (administration can be so boring), na amper twee uur wachten krijg ik een half, afgescheurd a4-tje (een a-vijfje dus) met: ‘Registration is not necessary for tourist visa’. 

Pfioew!!

(Die Ier had misschien een working visa…)

Ik vraag nog om een stempeltje of een signatuurke op deze droge afprint maar dat krijg ik niet. Hiermee moet ik deze keer door de luchthaven-veiligheidsdiensten geraken, én Brussels Airlines overtuigen dat mij mijn vlucht weigeren een mistake was.

De vreugde en het overwinningsgevoel is van korte duur. Hierboven begint het al te denken aan een nieuw ticket en wanneer en wat als ze me weer weigeren met mijn weinig indrukwekkend document en…

Hahaha never in peace this monkey mind!

Ik kan maar doen wat ik moet doen, bel een half dozijn keren met, uiteraard altijd andere, helpdeskmedewerkers van Br. Airlines, mail uiteindelijk foto’s van de papieren door en nu…

Ja, nu is het wachten op een beslissing van B.A.

En dat, beste kijkers, zien we dan weer in een nieuwe aflevering van Jommeke in Mumbai! Maar, met ‘fake it ‘till you make it’ in het voor- en achterhoofd kan ik u (scoop alert!) nu al vertellen dat B.A., wat een fantastische airline company is, me vanavond opbelt, and it goes a lil something like this:
(engelengezang op de achtergrond)

“Ooooh meneer Janssen, we zijn zo blij u mede te delen dat onze collega’s zich schielijk vergisten door u uw vlucht Home te ontzeggen, en bieden u, met onze meest diepgelegen excuses, een eersteklas vlucht aan, bestemming uiteraard naar keuze, met gratis drankjes, maaltijden, oninteressante luchtvaartmagazines, evenals luchtstewardessen én een begeleide rondleiding in de cockpit, indien u dit zou wensen.”

Ok dan, maar zie dat het nooit meer gebeurt!

.
Going Home without my sorrows

Going Home sometime tomorrow

Going Home to where it’s better than before…

A Resonance between Two Models – Leonard Cohen & Ramesh Balsekar

janeadamsart

Ramesh 1

Read more of this conversation Part Two

During my visit to Ramesh in Mumbai, in early 1999, I witnessed the following conversation with Leonard Cohen, and bought the tape.
After I got home, I made this transcript:

Ramesh – You live in a Zen monastery, I am told?

Leonard – That’s correct, yes.

For how long, three or four years?

I’ve been associated with this institution for about thirty years – and about four and a half years ago, I was ordained as a monk.

I see. I see. Would you say it is a pretty stiff discipline?

It’s – very rigorous.

But you like it?

Not particularly, no.

Well that is honest. So what I would like to ask is this: the understanding before you came here, and what I talk about – how does it compare?

It was the resonance between the two models, yours and my teachers’, that led me…

View original post 3.590 woorden meer

India :) and :(

India, huh, where to start? It began quite quietly, staying outside New Delhi in a very creative and conscious place, with exotic music, beautiful people and mysterious experiences. A festival, no, a meteor shower of the six senses, let’s say. Maybe I’ll write about it later:-)

Unfortunately one cannot stay forever in paradises so on departure day I spread out a big map of India on the breakfast table. Some people say Go north ‘Dharamsala is so beautiful’, Go east ‘Varanasi is so spiritual’…

All I know is I want to travel by bus and by train. I have this romantic image of exotic India unfolding before my eyes as I sit peacefully at a train’s window. I want to go more or less slow, and I decide going south. I do not like the cold. I have had my share of it, recently in the mountains, and after spending at least 35 years of my life in Beloved Belgium where summers are as capricious and short lasting as teenage girlfriends once were.

So I get myself ricksjawed to the nearest busstation where I jump on the first bus somebody tells me goes to Jaipur. I get the best seat (at least that’s what I think), next to the very friendly driver. Now I will really see India’s secrets revealed!

I have sensitive ears, and few things can touch me as deeply as sound can. But this nice driver seemed to pour a lot of pleasure out of blowing his horn for long seconds to anybody he was afraid didn’t see him coming. Now I suspect this man having stolen (no sorry, bought) his horn from a freight train or a boat, ‘cause I can tell you, this thing was LOUD! 
Each time he played his claxon I jumped up from my seat in the same way you would see a cartoon figure doing, hitting his head hard to the ceiling. Ouch!! Quickly I realized the next 5-6 hours were going to be less ouzy than wished for. 

My bus driver on the other hand seemed to be really enjoying his empowering noise, displaying a, to me clearly visible, fine smile each time he pushed his buttons. And mine. I was happy saying goodbye to this torturer *¥!#^&ù<!!

Next two days gave me a flavour of common difficulties an average western guy encounters in India. Not finding places (‘cause nothing indicates they are there), asking people questions and getting answers that appear not to be true (their way of being friendly?), simple things you expect to be done in minutes can take houuurs (I spent half a day arranging a sim-card, it took 2,5 days before it started working), everywhere a lót of people (they are a billion!), asking your country or just staring at you  I feel like taking a turbo course in Patience and Tolerance. 

So, for this afternoon I just wished for a few simple things, desperately in need of some succes experiences:) I want a haircut, a trainticket, and a quiet café with good coffee, just to sit and write a bit. I get the first and the last. I guess my (extremely friendly) hostel owner can help me with a train ticket, probably online. After spending two hours at the large and overcrowded trainstation looking in vain for a helpful ticket counter, I gave up. 

Furthermore, I expected everybody to speak English here but many people don’t. A couple of days ago I posted ‘True communication happens in silence’ and was immediately challenged with this, trying just to stay more or less nice when losing my patience once again. 

Yeah, I guess India just reflects what’s inside of you already. She is not the source of your anger or frustration. She just has real qualities of mirroring it all back, hereby playfully shattering your ego. Which, I suppose, is both a blessing and a pain. Keeping your focus inside helps, letting the noise and crowdedness pass by, like clouds before a blue sky. 

And then, again, appreciating the people, the craziness, the differences, the sun. It does shine… every… single… day!

About peace, monkeys and the Don. En gras. 

The big moon rises above the Boudha Stupa. Night is falling. People are doing their clockwise walking ritual around this huge living temple. The fact that eyes are drawn on its upper part help make it come alive. Its peaceful gaze wanders over the city. We climb up a rooftop restaurant to contemplate it all. The crowd is down there. You can just hear murmuring and some monks chanting. Afar the Himalayan snow is coloured orange by the setting sun. The distance and the height we’re at make it all look more still and magical. From up here the statement ‘everything is perfect’ makes sense! When you go down and mingle in the crowd’s noise and agitation, perspectives tend to change:)

I just finished a few days days of meditation in the Osho centre. A good one or two hours walk from Thamel, it makes part of a national park which feels quite exotic, with absolutely beautifully coloured birds, slightly less beautiful red bottomed monkeys, huge spiderwebs and grasshopper-like insects which come alive in the evening and make their incredibly loud sound, hereby, without any trace of doubt, violating the famous ESVLIBNETBRBII regulations (The european standard volume limits in beautiful natural environments to be respected by its inhabitants.)
15 years I hadn’t really meditated, together with others. The monkey mind is still present (but not like in the now:), hopping from one branch to another, making its habitual judgements and sharp comments, hardly ever taking a pause from its incessant craziness. Mm, that’s the goal of meditation, I say to myself in a rare clear moment; listening less and less to this monkey babble, and getting more and more in touch with… Something subtler. Smaller, stiller voices and feelings coming from a deeper part of your being. Say your heart, your belly or your guts. 

Contemplating this I saw a parallel with the recent big news coming from America. The Don is like that loud voice incessantly screaming for attention, judging and trying to force its way towards its goals. Very much like this ego-monkey in our head (I mean, honoustly, I have a Trump in my head. Don’t you?) So, also on a global level, we are strongly invited to, are being led to make abstraction of the loudness and vulgarity and start, slowly but surely, noticing a different and softer voice in the world. A light joy that permeates the world and exists deep in the heart of humanity. Like a promise, waiting… Who, now who could have thought of the Don being a spiritual teacher:)?
Morgen breng ik waarschijnlijk een goed deel van de dag door met Belgische vriend Eric en, op twee dagen tijd vriend geworden, Iman. Iman leeft in een huis. Uhuh. Daar leeft ook een vrouw, Binita. Alsnog weinig wereldschokkends. In dit huis wonen ook 14 kinderen. Aha! Hun ouders zijn er niet of kunnen niet voor hen zorgen. Ik leerde van een andere man, die een ander kinder-project mee opstartte 20 jaar geleden, één van de redenen waarom er zoveel ‘verloren’ kinderen zijn hier.

Vele meisjes worden op jonge leeftijd, elf of twaalf, uitgehuwelijkt. Op hun zestien hebben ze al twee, drie of vier kinderen, de ‘man’ gaat werken ergens in Mumbai of God weet waar, en de ‘relatie’ houdt uiteraard niet lang stand. En zo komen veel vrouwen en kinderen op straat terecht, in nog meer armoede en drank. Veel westerlingen zijn hier begonnen met projecten en zelfs scholen (dikwijls met internaat) om kinderen wat onderricht en eten te geven, aandacht, en een thuis. Iman en Binita zorgen voor de kinderen als ze niet op school zijn. We zijn er uitgenodigd voor lunch en eten onze rijst en curry met de handen, zoals elke Nepalees. Daarna zitten we buiten, doen niet veel, spelen wat muziek en roken sigaretten. Verjaarde hippies. Ik kan hier wel een tijdje verblijven. Beetje helpen in huis, Nepalees gerechtje leren koken, wat met de kinderen bezig zijn, een deuntje zingen (Iman speelt goed gitaar), … Het voelt hier gewoon goed aan. Niks moet. Rustige buurt. Wat natuur eromheen. Maar binnen enkele dagen spring ik op een vliegmasjien. Zuidelijk. Een spiritueel retraitje geboekt in India. Tja… Ergens voelt het aan als een geforceerde beslissing. Terwijl ik hier nu gewoon wat zou kunnen ZIJN. En de dingen laten ontstaan. Een beetje zoals gras groeit, bloemen tot bloei komen en appels, op een juist en zeer precies moment, van een boom vallen. Cursus cancellen?

Het is mijn ultieme en erg nátte droom (zag je de spat op de a?) om het leven te láten gebeuren, in overgave en vertrouwen, traag, met aandacht en veel geduld. We weten allemaal dat life niet makkelijk is, maar zou het simpel kunnen zijn?Vanavond wandel ik naar de Stupa, ga op een dak zitten met een warme thee, en wacht op de volle maan. Die is naar het schijnt groot deze maand, en vol beloftes.